حضرت امیرالمومنین علیه السلام به فرمانده خود مالک اشتر فرمود:

از خونريزى بپرهيز، و از خون ناحق پروا كن، كه هيچ چيز همانند خون ناحق عذاب الهى را نزديك و مجازات را بزرگ نمى‏كند و نابودى نعمت‏ها را سرعت نمى‏بخشد و زوال حكومت را نزديك نمى‏گرداند، و روز قيامت خداى سبحان قبل از رسيدگى اعمال بندگان، نسبت به خون‏هاى ناحق ريخته شده داورى خواهد كرد، پس با ريختن خونى حرام، حكومت خود را تقويت مكن، زيرا خون ناحق، پايه‏هاى حكومت را سست مى‏كند و بنياد آن را بركنده به ديگرى منتقل می‌سازد.

وَلَوْ یُؤَاخِذُ اللّهُ النَّاسَ بِظُلْمِهِم مَّا تَرَکَ عَلَیْهَا مِن دَآبَّةٍ وَلَکِن یُؤَخِّرُهُمْ إلَى أَجَلٍ مُّسَمًّى فَإِذَا جَاء أَجَلُهُمْ لاَ یَسْتَأْخِرُونَ سَاعَةً وَلاَ یَسْتَقْدِمُونَ

و اگر خداوند مردم را به [سزاى] ستمشان مؤاخذه مى‏کرد جنبنده‏اى بر روى زمین باقى نمى‏گذاشت لیکن [کیفر] آنان را تا وقتى معین بازپس مى‏اندازد و چون اجلشان فرا رسد ساعتى آن را پس و پیش نمى‏توانند افکنند

                                                                                                               قرآن کریم

مشت می کوبم بر در

 پنجه می سایم بر پنجره ها

من دچار خفقانم خفقان

من به تنگ آمده ام از همه چیز

بگذارید هواری بزنم

 هان با شما هستم! این درها را باز کنید

من به دنبال فضائی می گردم

 لب بامی سرکوهی

که درآنجا نفسی تازه کنم

می خواهم فریاد بلندی بکشم

 که صدایم به شما هم برسد

من هوارم را سر خواهم داد

چاره درد مرا باید این داد کند

از شما خفته چند

چه کسی می آید با من فریاد کند؟

امروز: فیلترشکن داری؟

فردا: زنده ای؟

یکی از سناتورهای معروف آمریکا، درست هنگامی که از درب سنا خارج شد، با یک اتومبیل تصادف کرد و در دم کشته شد.روح او در بالا به دروازه های بهشت رسید و سن پیتر* از او استقبال کرد: "خیلی خوش آمدید. این خیلی جالبه، چون ما به ندرت سیاستمداران بلندپایه و مقامات رو کنار دروازه های بهشت ملاقات می کنیم. به هر حال شما هم درک می کنید که راه دادن شما به بهشت تصمیم ساده ای نیست..."

سناتور گفت: "مشکلی نیست. شما مرا راه بده، من خودم بقیه اش رو حل می کنم."

سن پیتر گفت: "اما در نامه ی اعمال شما دستور دیگری ثبت شده، شما بایستی ابتدا یک روز در جهنم و سپس یک روز در بهشت زندگی کنید. آنگاه خودتان بین بهشت و جهنم یکی را انتخاب کنید."

سناتور گفت: "اشکالی نداره. من همین الان تصمیمم را گرفته ام. می خواهم به بهشت بروم!"

سن پیتر گفت: "می فهمم... به هر حال، ما دستور داریم. ماموریم و معذور" و سپس او را سوار آسانسور کرد و به پایین رفتند. پایین... پایین... پایین... تا اینکه به جهنم رسیدند.

وقتی در آسانسور باز شد، سناتور با منظره ی جالبی روبرو شد. زمین چمن بسیار سرسبزی که وسط آن یک زمین بازی گلف بود و در کنار آن یک ساختمان بسیار بزرگ و مجلل. در کنار ساختمان هم بسیاری از دوستان قدیمی سناتور منتظر او بودند و برای استقبال به سوی او دویدند. آنها او را دوره کردند و با شادی و خنده فراوان از خاطرات روزهای زندگی قبلی تعریف کردند. سپس برای بازی بسیار مهیجی به زمین گلف رفتند و حسابی سرگرم شدند. همزمان با غروب آفتاب، همگی به کافه کنار زمین گلف رفتند و شام بسیار مجللی از اردک و بره کباب شده و نوشیدنی های گرانبها صرف کردند. شیطان هم در جمع آنها حاضر شد و همراه با دختران زیبا رقص گرم و لذت بخشی داشتند. به سناتور آنقدر خوش گذشت که واقعاً نفهمید یک روز او چطور گذشت. رأس بیست و چهار ساعت، سن پیتر به دنبال او آمد و او را تا بهشت اسکورت کرد. در بهشت هم سناتور با جمعی از افراد خوش خلق و خونگرم آشنا شد، به کنسرت های موسیقی رفتند و دیدارهای زیادی هم داشتند. سناتور آنقدر خوش گذرانده بود که واقعاً نفهمید روز دوم هم چگونه گذشت. بعد از پایان روز دوم، سن پیتر به دنبال او آمد و از او پرسید که آیا تصمیمش را گرفته؟

سناتور گفت: "خوب راستش من در این مورد خیلی فکر کردم. حالا که فکر می کنم می بینم بین بهشت و جهنم، من جهنم را ترجیح می دهم."

بدون هیچ کلامی، سن پیتر او را سوار آسانسور کرد و آن پایین تحویل شیطان داد. وقتی وارد جهنم شدند، این بار سناتور بیابانی خشک و بی آب و علف را دید، پر از آتش و سختی های فراوان. دوستانی که دیروز از او استقبال کردند هم عبوس و خشک، در لباس های بسیار مندرس و کثیف بودند.

سناتور با تعجب از شیطان پرسید: "انگار آن روز من اینجا منظره ی دیگری دیدم؟ آن سرسبزی ها کو؟ ما شام بسیار خوشمزه ای خوردیم، زمین گلف؟..."

شیطان با خنده جواب داد: "آن روز، روز تبلیغات بود... امروز دیگر تو رای داده ای"!

   پاورقی: در فرهنگ عامه مسیحیان، سن پیتر به عنوان نگهبان و کلید دار دروازه بهشت شناخته می شه.

از روز دوشنبه باید خوابگاه را ترک کنم. بخاطر کارم مجبورم این عید تهران بمانم٬ و باید دغدغه پیدا کردن جایی برای خوابیدن را هم داشته باشم. اقوام زیادی تهران داریم. ولی آدم جایی که مهمانه٬ معذبه و زیاد راحت نیست.
نوروز ۸۸ اولین نوروزی است که باید دور از خانواده٬ سال را تحویل کنم. تجربه خاصیه. تنها یا حداکثر کنار اقوامی که برایت عزیزند٬ ولی ابدا جای خانواده ات را نمی گیرند و نمی توانند علاقه ات را به حضور در کنار خانواده ات ذره ای کم کنند. در لحظه ای که برای ما ایرانیها بسیار محترم و مقدسه. لحظه حلول سال. شروعی دوباره البته با تنهایی ای خود خواسته. یاد شعر سیاوش می افتم:
چه دردیست در میان جمع بودن                     ولی در گوشه ای تنها نشستن...

سال ۸۷ هم گذشت. با تمام خاطرات خوب و بدش. تا اواسط تیر که درگیر امتحانات بودم. بعد از امتحانات٬ سفت و سخت چسبیدم به کار. تا آخر تابستان با شرکت مشغول بودم. ایام خوبی بود. با کارم بیشتر و بیشتر اخت شدم و با بر و بچ شرکت صمیمیتر. آخر تابستان دوست نداشتم دانشگاه شروع بشه و ریتم خوبی که زندگیم گرفته بود٬ به هم بریزه. ولی دانشگاه شروع شد و باز هم باید بین کار و درس غوطه میخوردم. آدم درس خوانی نیستم٬ ولی اگر مجبور باشی به همراه درس کار کنی٬ قسمت زیادی از فکر و انرژی آدم ناخودآگاه به درس اختصاص پیدا میکنه. پاییز به سرعت گذشت. با هم رشته ایها رابطه بیشتری پیدا کردم و مراوداتم با آنها بیشتر شد. آذرماه با یک اتفاق خوب روبرو شدم٬ که ازدواج داداشم بود. بعد هم که زمستان آمد و امتحانات لعنتی و پروژه هایی که برای کسب نمره! باید تحویل میدادیم. چقدر مسخره! همین چند روز پیش بود که با پیشنهاد مدیرعامل شرکت٬ قرار شد مدیریت یکی از پروژه هایی که اخیرا شرکت گرفته بود٬ با من باشه. اتفاق نیکی که پایان سال ۸۷ را برایم خوشایندتر کرد. امیدوارم در انجام این کار موفق باشم و بتوانم تعادل مناسبی بین کار و درسم برقرار کنم. 
امسال به خیلی از کارهایی که با خودم قرار گذاشته بودم انجام بدم٬ نرسیدم. یکی از آنها که همیشه حسرت انجامش را دارم٬ قوی کردن زبانمه. در سال جدید باید حسابی براش وقت بگذارم.
احتمالا این آخرین پست من در سال ۸۷ خواهد بود. تا مدتی به اینترنت دسترسی ندارم. از خدا می خواهم که تو سال جدید٬ اراده قویتری به من بده تا بتوانم بیشتر روی مسائلی که در نظر دارم وقت بگذارم. از خدا می خواهم به همه بندگانش تنی سالم٬ فکری آرام٬ و زندگی شاداب عطا فرماید. 
نبود آرامش٬ شاید بزرگترین خلائیه که تو جامعه بزرگ ایران با آن روبرو هستیم و این خلا نیز نتیجه مستقیم دور شدن جامعه از آموزه های دینیه. خدایا! اعتقاداتی قوی٬ به دور از خرافه٬ تعصب بیجا و غرور به همه ما مرحمت فرما. سال خوبی داشته باشید. نوروزتان پیروز.
 

 امروز تیتر اول اکثر روزنامه های پایتخت به آمدن میرحسین مربوط می شد. پس از مدتها بررسی٬ بالاخره ایشان به نتیجه رسیدند که باید در انتخابات حضور داشته باشند و با انتشار بیانیه ای٬ حضور خود در انتخابات را رسما اعلام کردند(متن بیانیه را در اینجا بخوانید).

بخشهايي از این بیانیه به نقل از سايت کلمه بدین شرح است:
* به امید ادای وظیفه قصد خویش را برای نامزد شدن در دوره دهم از انتخابات ریاست جمهوری اعلام می‌نمایم. 
* ما موظفیم منابع كمیاب موجود را با تخصیص حداكثری در جهت تحقق هرچه كاملتر آنها به كار بندیم و از هدر دادن این منابع در خدمت منافع كوتاه مدت و اغراض سیاسی كم بها جلوگیری كنیم. 
* آیا فرصت هایی كه تبعیت از قانون در اختیار قرار می‌دهد پیش از این مستهلك شده است كه دست به این بازی خطرناك می‌زنیم؟ قانون اساسی ما برای رسیدن به همین اهداف دارای ظرفیت‌های عظیمی است كه همچنان می‌توانند به فعلیت برسند.
* اینجانب ادعا نمی‌كنم كه اهداف پیش رو به صرف انتخاب یك شخص قابل دستیابی است، بلكه خواست عمومی برای تجدید نظر در سیاست‌ها و گسترش گفتمان انقلاب اسلامی و تكیه بر ارزش‌های بنیادین زائیده از آن در سطح عموم است كه می‌تواند ضامن چنین تحولی باشد. حتی در آن صورت نیز نباید منتظر معجزه بود. 
* چنانچه نام اینجانب در معرض اسائه قرار بگیرد انتظار از علاقمندان و حامیان سكوت است، چه رسد به آن كه خدای ‌ناكرده خود مرتكب هتك حرمت و بی‌ادبی نسبت به كسی شوند و نوشته یا گفته ناحقی را اشاعه دهند.

میرحسین آخرین نخست وزیر بعد انقلاب بود. بعد از ایشان با تغییری که در قانون اساسی انجام گرفت٬ پست نخست وزیری حذف شد و رئیس جمهور به عنوان بالاترین مقام دستگاه اجرایی کشور معرفی شد. میرحسین در سخت ترین شرایط حاصل از جنگ٬ کشور را اداره کرد. حتی کمترین نرخ تورم بعد از انقلاب را در سال ۶۴ و در زمان میرحسین شاهد بودیم. بعد سال ۶۸ ایشان به سکوتی خود خواسته تن داد و در مقابل مسائل مختلف کشور واکنش خاصی نشان نمی داد. پستهای مشاور عالی سیاسی دولت خاتمی و هاشمی و عضویت در مجمع تشخیص مصلحت نظام تنها سمتهای او در این سالها بوده است. او که فارغ التحصیل رشته معماری از دانشگاه شهید بهشتی(ملی سابق) است٬ در این سالها به فعالیتهای هنری روی آورد و حتی نمایشگاهی از نقاشیهای خود را برگزار کرد.
میرحسین بیشتر به طیف اصلاح طلب نزدیک است. اگر چه در شعارهای خود بیشتر از دیگر کاندیداهای اصلاح طلب٬ گرایش به آرمانهای انقلاب و امام دارد. نه مثل خاتمی زیاد خاص است و نه مثل احمدی نژاد و کروبی زیادی عام. نه مثل احمدی نژاد به سفرهای پرتعداد استانی می پردازد٬ نه مثل کروبی وعده ۵۰ هزار تومانی می دهد و نه مثل خاتمی از آزادی دم می زند. فکر می کنم چیزی میانه همه اینهاست.  القصه: حضور میرحسین نسبت به حضور خاتمی٬ حساسیت ایجاد نمی کند. مخالفان خاتمی زیادند و اگر خاتمی رای بیاورد کاری بسیار مشکل در پیش دارد. دعواهای حزبی افزایش قابل توجهی خواهد داشت و مخالفتها با رئیس جمهور٬ حضور لباس شخصیها را در جامعه نوید خواهد داد. مسائلی که فکر می کنم با ریاست جمهوری میر حسین شاهد نخواهیم بود یا حداقل بسیار کمتر بروز خواهد کرد...
خاتمی برایم عزیز است. ولی فکر می کنم اگر رای نیاورد٬ بیشتر به نفع مملکت و مردم است. حضور میرحسین می تواند شروعی دوباره برای اصلاح طلبها باشد. اگر ائتلاف کنند و مثل دوره قبل رای خود را پراکنده نبینند...